بازارهای پیش‌بینی Kalshi حالا روی قدرت پردازش هوش مصنوعی هم شرط می‌بندند

پلتفرم پیش‌بینی Kalshi قراردادهایی جدید معرفی کرده که به قیمت اجاره‌ی ساعتی چند مدل پردازنده‌ی گرافیکی Nvidia گره خورده‌اند. این قراردادها با ساخت منحنی‌های آتی، انتظار معامله‌گران از روند آینده‌ی قیمت «compute» را نشان می‌دهند.

پلتفرم پیش‌بینی Kalshi وارد حوزه‌ای تازه شده که تا پیش از این جایی در دنیای بازارهای مالی نداشت: قیمت‌گذاری قدرت پردازش هوش مصنوعی. این شرکت اکنون قراردادهایی عرضه می‌کند که به قیمت اجاره‌ی ساعتی پردازنده‌های گرافیکی Nvidia مانند A100، H100، H200، B200 و RTX 5090 وابسته‌اند.

این قراردادها دوطرفه و باینری هستند؛ یعنی معامله‌گر مالک واقعی هیچ سخت‌افزاری نمی‌شود و فقط روی این شرط‌بندی می‌کند که آیا شاخص قیمت یک GPU مشخص، در زمان تسویه از یک آستانه‌ی معین بالاتر می‌رود یا نه. برای مثال قراردادی می‌تواند بپرسد آیا قیمت ساعتی H200 در پایان یک ماه بالای مقدار مشخصی خواهد بود یا خیر.

Tarek Mansour، مدیرعامل و یکی از بنیان‌گذاران Kalshi، در گفت‌وگو با The New York Times این حوزه را یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های کاری خود توصیف کرده است. او پیش‌تر هم «compute» را با نفت مقایسه کرده و گفته کسب‌وکارها به ابزاری برای قیمت‌گذاری و انتقال ریسک آینده نیاز دارند.

چرا این بازار با بازارهای پیش‌بینی معمول فرق دارد

Kalshi تا پیش از این بیشتر با قراردادهای مرتبط با رویدادهای سیاسی، اقتصادی و ورزشی شناخته می‌شد. ورود به حوزه‌ی زیرساخت هوش مصنوعی نشان می‌دهد این پلتفرم می‌خواهد نقش گسترده‌تری در اقتصاد فناوری ایفا کند، فراتر از پیش‌بینی نتیجه‌ی انتخابات یا مسابقات.

تفاوت اصلی این بازار با کالاهایی مانند نفت در یکنواختی محصول است. یک بشکه نفت استانداردهای مشخصی برای درجه و محل تحویل دارد، اما یک ساعت استفاده از GPU بسته به مدل تراشه، پیکربندی سخت‌افزار، موقعیت مرکز داده و شرایط قرارداد می‌تواند ارزش اقتصادی متفاوتی داشته باشد. به همین دلیل، تلاش Kalshi در واقع تلاشی برای استانداردسازی بازاری است که هنوز پراکنده و ناهمگون است.

این اتفاق برای فعالان بازارهای مالی و پیش‌بینی چه اهمیتی دارد

گسترش سریع مدل‌های هوش مصنوعی باعث شده تقاضا برای قدرت پردازش بالا برود و قیمت اجاره‌ی GPU به شدت در نوسان باشد. عرضه‌ی چیپ‌های جدید، محدودیت برق و زیرساخت مراکز داده، و حتی مقررات صادراتی می‌توانند این قیمت‌ها را جابه‌جا کنند. از سوی دیگر، ظرفیت استفاده‌نشده‌ی GPU قابل ذخیره نیست، پس عرضه‌کنندگان زیر فشار مداومی برای تنظیم قیمت هستند.

برای کسی که با منطق بازارهای پیش‌بینی و شرط‌بندی آشناست، این نوع قرارداد چیز عجیبی نیست؛ فقط موضوع شرط عوض شده است. اما نکته‌ی مهم برای فعالان ایرانی این حوزه این است که مرز میان بازارهای پیش‌بینی و ابزارهای مالی مشتقه دارد کم‌رنگ‌تر می‌شود. کسی که تحلیل احتمال و ریسک را از پوکر یا شرط‌بندی‌های ورزشی می‌شناسد، می‌تواند همان مهارت را برای فهم این بازارهای نوظهور به کار ببرد.

چالش اصلی که پیش روی این مدل قرار دارد، نقدشوندگی است. برای اینکه چنین منحنی قیمتی معتبر باشد، باید حجم معاملات کافی وجود داشته باشد؛ در غیر این صورت قیمت‌های به‌دست‌آمده بازتاب واقعی انتظارات بازار نخواهند بود. موفقیت یا شکست این آزمایش می‌تواند تعیین کند که آیا بازارهای پیش‌بینی می‌توانند فراتر از سیاست و ورزش به ابزاری جدی برای مدیریت ریسک در اقتصاد فناوری تبدیل شوند یا نه.