قوانین بازی پوکر را یکبار برای همیشه درست یاد بگیر — از چیدمان میز تا لحظهٔ شودان، هر قاعدهای که برای بازی درست لازم داری، اینجا مرتب و به زبان ساده آمده است. این صفحه مرجعِ ثابتِ توست؛ هر وقت سرِ میز شک کردی، به آن برگرد.
در تگزاس هولدم، جای نشستنِ تو نسبت به دکمهٔ دیلر تعیین میکند چه زمانی تصمیم بگیری. هرچه دیرتر تصمیم بگیری، اطلاعاتِ بیشتری داری — به همین دلیل پوزیشن مهمترین مزیتِ ساختاریِ بازی است.
نشانگرِ گردانِ دیلر. صاحبِ باتن در همهٔ دورهای بعد از فلاپ، آخرین نفر تصمیم میگیرد. بعد از هر دست، باتن یک صندلی در جهتِ عقربههای ساعت جابهجا میشود.
نفرِ سمتِ چپِ باتن. پیش از دیدهشدنِ کارتها، بلایندِ کوچک را میگذارد. بعد از فلاپ، اولین کسی است که تصمیم میگیرد — یعنی بدترین پوزیشنِ پس از فلاپ.
نفرِ بعد از اسمالبلایند. بلایندِ بزرگ را میگذارد که معیارِ حداقلِ شرط در آن دست است. در پریفلاپ آخرین نفر تصمیم میگیرد و «حقِ آپشن» دارد.
نفرِ بعد از بیگبلایند و اولین کسی که در پریفلاپ تصمیم میگیرد. چون هیچ اطلاعاتی از بقیه ندارد، باید محتاطترین انتخابِ دست را داشته باشد.
صندلیهای میانیِ میز. نه فشارِ UTG را دارند و نه آزادیِ باتن؛ دستِ انتخابی در این پوزیشنها بهتدریج بازتر میشود.
درست پیش از باتن. دومین پوزیشنِ قوی میز؛ اگر باتن فولد کند، تو در ادامهٔ دست «در پوزیشن» خواهی بود.
بدونِ شرطِ اجباری، هیچکس انگیزهای برای بازی نداشت و همه منتظرِ آس میماندند. بلایندها و آنتهها همین مشکل را حل میکنند: در هر دست، از همان ابتدا پولی روی میز هست که ارزشِ جنگیدن دارد.
دو شرطِ اجباری که پیش از توزیعِ کارت گذاشته میشوند. بلایندِ بزرگ معمولاً دو برابرِ بلایندِ کوچک است — مثلاً ۱/۲ یعنی SB برابرِ ۱ و BB برابرِ ۲. تمامِ سایزهای بازی با واحدِ بیگبلایند سنجیده میشوند.
شرطِ اجباریِ کوچکی که در بسیاری از تورنمنتها همهٔ بازیکنان (یا در قالبِ «بیگبلایند آنته» فقط BB به نمایندگیِ همه) میگذارند. آنته پات را از ابتدا بزرگتر و بازی را تهاجمیتر میکند.
دیلر به هر بازیکن، یکییکی و در جهتِ عقربههای ساعت، دو کارتِ بسته میدهد؛ شروع از اسمالبلایند. این دو کارت را هولکارت مینامند و تا شودان مخفی میمانند.
اگر در پریفلاپ هیچکس ریز نکند و همه فقط کال کنند، بیگبلایند این حق را دارد که یا چک کند و دست ادامه یابد، یا ریز کند. این تنها موردی است که میتوان روی شرطِ خودت ریز کرد.
هر دستِ تگزاس هولدم دقیقاً چهار دورِ شرطبندی دارد. بینِ دورها، کارتهای مشترکِ تازهای باز میشود و ارزشِ دستِ همه تغییر میکند. اگر در هر لحظه فقط یک بازیکن باقی بماند، دست همانجا تمام میشود و او پات را بدونِ نشاندادنِ کارتهایش میبرد.
همه دو کارتِ خود را دیدهاند و هیچ کارتِ مشترکی روی میز نیست. اولین دورِ شرطبندی از UTG آغاز میشود و تا زمانی ادامه دارد که همهٔ بازیکنانِ باقیمانده مبلغِ برابری در پات گذاشته باشند.
دیلر سه کارتِ مشترک را همزمان رو میکند. حالا هر بازیکن پنج کارت در دسترس دارد. دومین دورِ شرطبندی آغاز میشود — این بار از اولین بازیکنِ فعالِ سمتِ چپِ باتن.
چهارمین کارتِ مشترک باز میشود. سومین دورِ شرطبندی برگزار میشود. در بازیهای لیمیت، از این مرحله به بعد واحدِ شرط دو برابر میشود؛ در نولیمیت چنین محدودیتی وجود ندارد.
پنجمین و آخرین کارتِ مشترک باز میشود. دستِ همه دیگر نهایی است و چیزی تغییر نخواهد کرد. آخرین دورِ شرطبندی برگزار میشود.
اگر پس از دورِ ریور بیش از یک بازیکن باقی مانده باشد، کارتها رو میشوند و بهترین دستِ پنجکارتی پات را میبرد. جزئیاتِ ترتیبِ روکردن در بخشِ شودان آمده است.
در هر نوبت، فقط شش حرکت پیشِ روی توست. کدامها در دسترساند، به این بستگی دارد که پیش از تو کسی شرط گذاشته است یا نه.
گذشتنِ نوبت بدونِ گذاشتنِ پول. فقط زمانی مجاز است که در آن دور هیچکس شرط نگذاشته باشد.
اولین شرطِ یک دور. با این کار، بقیه باید دستِکم همان مبلغ را بپردازند تا در دست بمانند.
برابرکردنِ بالاترین شرطِ فعلی. با کال، نوبت به نفرِ بعد میرسد بدونِ آنکه فشاری اضافه شود.
بالابردنِ شرطِ فعلی. همهٔ بازیکنانی که پیشتر کال کردهاند، دوباره باید تصمیم بگیرند.
کنارگذاشتنِ کارتها و خروج از دست. هر پولی که تا آن لحظه گذاشتهای در پات میماند.
گذاشتنِ تمامِ چیپهای باقیمانده. اگر کمتر از شرطِ کامل باشد، سایدپات ساخته میشود.
اینها قواعدی هستند که تازهکارها بیشتر از همه سرشان به مشکل میخورد — مخصوصاً حداقلِ ریز و سقفِ تعدادِ ریزها.
در نولیمیت هولدم، کوچکترین شرطِ مجاز در هر دور برابرِ بیگبلایند است. در پریفلاپ، کوچکترین ریز یعنی دو برابرِ بیگبلایند.
هر ریز باید دستِکم به اندازهٔ بزرگترین بت یا ریزِ قبلی در همان دور باشد. اگر حریف از ۱۰ به ۳۰ ریز کرده (یعنی ۲۰ افزایش)، کوچکترین ریزِ تو ۵۰ است.
در بازیهای لیمیت معمولاً هر دور یک بت و سه ریز مجاز است. در نولیمیت هیچ سقفی وجود ندارد و تا وقتی چیپ داری میتوانی ریز کنی.
اگر بازیکنی آلاین کند و مبلغش از حداقلِ ریزِ کامل کمتر باشد، دورِ شرطبندی برای کسانی که پیشتر اکشن کردهاند «باز» نمیشود؛ آنها فقط میتوانند کال یا فولد کنند.
در هر دست فقط با چیپهایی بازی میکنی که در شروعِ آن دست روی میز داشتهای. وسطِ دست نمیتوانی پول اضافه کنی و کسی هم نمیتواند بیش از موجودیِ تو از تو ببرد.
باید مبلغِ شرط را یکجا اعلام یا با یک حرکت وارد پات کنی. بردنِ چیپها در چند نوبت به وسطِ میز، شرطِ رشتهای است و معمولاً فقط بخشِ اول از آن پذیرفته میشود.
هر بازیکن بهترین ترکیبِ پنجکارتی را از میانِ هفت کارتِ در دسترس (دو کارتِ خودش و پنج کارتِ مشترک) میسازد. از قوی به ضعیف:
وقتی دورِ ریور تمام شود و بیش از یک بازیکن باقی مانده باشد، نوبتِ روکردنِ کارتهاست.
اگر در دورِ ریور شرطی گذاشته شده باشد، آخرین کسی که بت یا ریز کرده اول کارتهایش را نشان میدهد. اگر همه چک کرده باشند، نزدیکترین بازیکن به سمتِ چپِ باتن اول رو میکند.
هر بازیکن بهترین ترکیبِ پنجکارتی را از هفت کارتِ در دسترسِ خود میسازد. میتوانی هر دو، یکی، یا حتی هیچکدام از کارتهای خودت را به کار ببری.
اگر بهترین دستِ ممکنِ تو دقیقاً همان پنج کارتِ روی میز باشد، «با بورد بازی میکنی». در این حالت هیچکس نمیتواند از تو ضعیفتر باشد و در بدترین حالت پات تقسیم میشود.
اگر دو بازیکن ترکیبِ یکسانی داشته باشند، کارتهای کناری به ترتیبِ ارزش مقایسه میشوند. مثلاً A-K در برابرِ A-Q روی بوردِ آسدار، بهخاطرِ کیکرِ K برنده است.
اگر دستها پس از مقایسهٔ هر پنج کارت کاملاً برابر باشند، پات بهطورِ مساوی تقسیم میشود. چیپِ اضافیِ باقیمانده به نزدیکترین بازیکن به سمتِ چپِ باتن میرسد.
اگر دستت بازنده است، لازم نیست آن را نشان دهی؛ میتوانی کارتها را رونشده کنار بگذاری. اما اگر میخواهی پات را ببری، باید کارتهایت را رو کنی.
وقتی بازیکنی چیپِ کافی برای کالِ کامل ندارد، پات به چند بخش تقسیم میشود تا حقِ هیچکس ضایع نشود. این قاعده مستقیماً از اصلِ «تیبل استیکس» میآید.
شاملِ سهمی از پول است که همهٔ بازیکنانِ درگیر — از جمله بازیکنِ آلاین — توانستهاند بپردازند. بازیکنِ آلاین فقط برای بردنِ همین بخش رقابت میکند.
هر مبلغی که بیش از سقفِ بازیکنِ آلاین گذاشته شود، در یک پاتِ جداگانه جمع میشود. فقط بازیکنانی که در آن سطح شرط گذاشتهاند میتوانند این پات را ببرند.
موقعیتهایی که کمتر پیش میآیند اما وقتی پیش بیایند، معمولاً سرِ میز بحث ایجاد میکنند.
اینها قانونِ رسمی نیستند اما در هر میزِ جدی رعایت میشوند. نادیدهگرفتنشان میتواند به اخطار یا حذف از میز منجر شود.
حتی حرکتِ ناخواسته پیش از نوبت، جریانِ دست را برای بقیه خراب میکند.
حریف باید بتواند حجمِ استکِ تو را ببیند. پنهانکردنِ چیپهای بزرگ ممنوع است.
کارتها را طوری بگذار که دیلر و همه بهروشنی ببینند.
فکرکردن حقِ توست، اما کشدادنِ عمدیِ تصمیمهای ساده بیاحترامی است.
حتی اگر فولد کردهای، هیچ اشارهای به کارتهایت یا احتمالاتِ بورد نکن.
نگاهِ عمدی به هولکارتِ بغلدستی، تقلب محسوب میشود.
معطلکردنِ عمدیِ روکردنِ دستِ برنده، زشتترین کارِ ممکن سرِ میزِ پوکر است.
نقدِ بازیِ حریف پس از دست، هم بیادبانه است و هم به ضررِ خودت تمام میشود.
محتوای این صفحه صرفاً آموزشی است و PokerFarsi هیچ خدماتِ شرطبندی یا بازیِ پولی ارائه نمیدهد. پیش از هر تصمیمی، راهنمای بازی مسئولانه را بخوان و قوانینِ کشورِ محلِ اقامتت را در نظر بگیر.
دانستنِ قانون یعنی میتوانی بازی کنی؛ دانستنِ استراتژی یعنی میتوانی برنده شوی.